Wie vandaag de krant openslaat, stuit op cijfers, meningen en meningsverschillen. Maar onder al dat nieuws ligt een discipline die al meer dan tweeënhalf millennium dezelfde vragen stelt: wat is waar, wat is werkelijk en hoe weten we dat? Dat is het terrein van de filosofie, ook wel wijsbegeerte genoemd en de oudste theoretische discipline die de mens kent. In een tijd waarin meningen snel de overhand kunnen nemen, is het belangrijk om altijd kritisch te blijven, zelfs bij de meest dagelijkse nieuwsberichten.
Die filosofische vragen spelen niet alleen in de collegezaal, maar ook daar waar wetenschap, publiek debat en journalistiek elkaar raken. Een recent archeologisch onderzoek, breed uitgemeten in de krant, laat zien hoe dun de scheidslijn kan zijn tussen onderzoek, interpretatie en framing. Het onderzoek zelf heeft in principe niets met de beruchte Vermaning-zaak te maken. Toch wordt diens naam nadrukkelijk opgevoerd, vergezeld van termen als bedrog en vervalsing. Dat roept vragen op en niet alleen archeologisch, maar vooral filosofisch. Een mooi voorbeeld hiervan is het artikel Boren en Bukken van zaterdag 27 november 2025 in Dagblad van het Noorden.
De toon is daarbij veelzeggend. Boven het artikel prijkt de opmerking: ‘Dit is het echte werk’. Verderop blijkt dat zoekers de opdracht kregen om “alles op te rapen wat glanst”. Daarmee verschuift de aandacht ongemerkt van analyse naar suggestie. Want juist die glans vormt een cruciaal punt van discussie. De vuistbijlen die aan Vermaning worden toegeschreven, glanzen niet: zij zijn ‘vers’, overwegend grijs en nauwelijks gepatineerd. Toch richten de zoekers hun blik expliciet op “bruine vuursteen met een mooie glans”. Daarmee wordt impliciet een criterium gehanteerd dat haaks staat op wat in de Vermaning-discussie juist als essentieel geldt.
Filosofisch gezien raakt dit aan een kernvraag van de wetenschap: wanneer spreken feiten voor zichzelf, en wanneer spreken wij namens de feiten? Archeologie draait om context van diepte, ligging, bodemlaag, verstoring. Zonder die context verliest een vondst een groot deel van haar betekenis. Drie pagina’s krant over een buisje met organisch materiaal, gevonden op enkele meters diepte, roepen dan ook scepsis op. Wie graaft, kan dergelijke resten ook in een achtertuin aantreffen.
De koppeling met Vermaning maakt het artikel extra beladen. Niet omdat kritiek op zijn vondsten verboden zou zijn, maar omdat suggestie hier het dreigt te winnen van analyse. Vragen die journalistiek relevant zouden zijn, zoals de diepte waaruit een diepploeg de Peest-artefacten omhoog heeft gewerkt, of het proces achter de bruinkleuring en glans van vuursteen die blijven onderbelicht.
Juist hier toont filosofie haar waarde. Niet als abstracte luxe, maar als kritisch instrument. Filosofie vraagt niet alleen wat we zien, maar hoe we kijken. Ze onderzoekt aannames, legt framing bloot en herinnert eraan dat twijfel geen zwakte is, maar een intellectuele deugd.
Het is (on)duidelijk waarom journalist Job van Schaik van Dagblad van het Noorden Vermaning in zijn artikel betrekt, aangezien de betreffende vindplaats geen enkele relevantie heeft, George Orwell had daar een citaat voor, ” Hoe verder een samenleving afdrijft van de waarheid hoe meer het degene zal haten die de waarheid spreken”
Misschien is dat wel de belangrijkste les, zowel voor (amateur)-archeologen als voor journalisten: feiten verdienen zorgvuldigheid, interpretaties verdienen bescheidenheid. Filosofie leert ons niet wat we moeten denken, maar hoe we verantwoord kunnen denken. En juist daardoor blijft zij, ondanks haar ouderdom, verrassend actueel dus ook in het hedendaagse wetenschapsnieuws.
Hele diepe rake analyse. Ging men maar eens op deze manier kijken en graven, diep in de grond , diep in zichzelf.
Steeds de link met Vermaning in zulke artikelen. In feite hetzelfde als de periode ver voorafgaand aan een boek als Valsheid in Gesteente. In alle boeken stond er reeds steeds: de vervalste stenen door of van Vermaning. Dus de positie, stellingname was al ingenomen. Als ik in boek lees en in interviews: we zijn het onderzoek blanco begonnen, dan staat dat wat merkwaardig tegenover elkaar..De schrijver hebben hun best gedaan, om Vermanings onschuld te bewijzen. Zegt 1 van de schrijvers. Dat klinkt bij mij als red flag. Ik heb zelf in een archeologische setting 1 van de schrijvers gesproken, en dat was jaren voordat het boek uitkwam, en die vertelde mij toen al wie de schuldige(n) waren..dus de eindconclusie was er al in het hoofd aanwezig. Minimaal in 2010. Het boek kwam er in 2022 staat me bij.. en dat maakt het boek voor mij in de beleving ‘ niet neutraal c.q. niet objectief ‘ zacht gezegd. Ik heb het boek zeker wel gelezen, niet slechts doorgebladerd. Ik heb het verder zo goed als ik kon met respect tot me genomen, dat is met wat ik in mijn hoofd reeds had, geschreven in voorgaande, best een prestatie. En natuurlijk lees ik in dat boek historisch interessante dingen, ik lees de pogingen om vervalsing te bewijzen..De argumentaties..ik zag wat afbeeldingen en vormen en dingen als Helleflint, de verschrikkelijk ver vergane vuistbijlachtigen, haast onherkenbaar ( daar heb ik wel wat aan gehad , dat verbreedt wel mijn ogen bij zoeken) De eindconclusie deel ik niet, maar dat kwam niet door dit boek alleen, dat merkte ik wel met zelf zoeken en mijn eigen denken en vergelijken van stukken..het is altijd wel goed om te lezen hoe bepaalde mensen denken, analyseren..maar de eindconclusie was al een feit m.i. en dan 10+ jaar roepen: de artefacten van Vermaning zijn vals, we zijn bezig met een boek, het kan even duren, want…het moet zorgvuldig.., maar toch steeds berichten in kranten en op sociale media van schrijvers van dat boek: het zijn verdachte artefacten, terwijl boek nog niet klaar was. Was het bedoelt om het Vermaningsjaar wat te vergallen? Steeds dat suggereren, hinten op vervalsing..en dan net doen of men tijdens zulke momenten, nog schrijvend aan boek dan echt neutraal onderzoek doet? Nee,..zo werkt dat bij mij niet..het werkt zelfs averechts..
Ik vind dat het ook wel gaat lijken op ‘ steenracisme’ of artefactracisme. Dus dat je op basis van het huidje of uiterlijk iets gaat scharen in een soort. Zo van die heeft eine zu grosse Nase, der ist zu viel braun oder schwarz um noch arisch genannt zu werden.. Jud Süss-achtig maar dan met stenen en artefacten..gaat mij aan het hart..
Wetenschappelijke disciplines zoals archeologie leren ons de waarde van culturele diversiteit en de rijkdom van verschillende menselijke geschiedenissen te waarderen.
Precies ! En de vermenging van dergelijke tradities en culturen en geschiedenissen..